Mamae Mama met wat extra's

Elana den Hollander (29) is door de zeer zeldzame auto-immuunziekte Schnitzler's syndroom aan bed gekluisterd. Maar ze is vooral echtgenote en moeder van Liam (2). In de column Mama met wat extra’s schrijft ze over haar ervaringen en ze heeft haar eigen website www.mamae.nl

Sinds 2003 ontvang ik persoonlijke verzorging en lichamelijke verzorging. De eerste jaren werd dit geregeld door een lokale thuiszorgorganisatie die direct betaald werd door de gemeente. Toen ik in 2006 in Almelo kwam te wonen had ik in drie maanden tijd dertien verschillende verzorgers over de vloer gehad. Dit vond ik erg vervelend dus besloot ik het heft in eigen handen te nemen. Ik koos voor een Persoonsgebonden budget. Dan krijg je een zak(je) geld van de gemeente of de overheid om je eigen zorg in te kopen.

Dit geeft natuurlijk veel voordelen. Ik kan zelf bepalen wie voor mij komt werken en er gaat geen geld naar tussenpersonen. Hierdoor hou ik meer geld over om zorg mee in te kopen. Ik stond er toen niet bij stil dat ik opeens ook een werkgever zou worden. Naast het ziek zijn moest ik er dus zelf voor gaan zorgen dat mensen kwamen solliciteren, dat de contracten in orde zijn, het geld wordt uitbetaald etc. Eigenlijk alles wat er bij het ‘normale’ werkgeverschap ook komt kijken. Daarbij hoort ook het ontslaan van iemand als het niet naar wens loopt.

Er is alleen één heel groot verschil tussen het werkgeverschap in een bedrijf en wanneer je een PGB beheert. Ik zit in een zorg situatie. Dit geeft mij een gevoel van afhankelijkheid. Daarnaast is het contact zo persoonlijk dat de ‘professionele’ grens snel wordt overschreden. Dit is natuurlijk niet altijd een probleem. Maar zodra het contact te persoonlijk is wordt het steeds moeilijker om aan te geven hoe ik het precies wil hebben zonder mij bezwaard te voelen.

Hoe krijg je dan toch een prettig contact zonder dat het te persoonlijk wordt maar ook niet te koud? Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelfs na al deze jaren zorg hier nog mee worstel. Ik ben gek op contact en word snel persoonlijk. Hierdoor heb ik mij al vele malen laten kwetsen. Dit komt vooral om dat de verzorger mij dan niet meer gaat zien als een werkgever. Dit zorgt voor veel ergernissen.

Aan het eind van de dag is iemand die hier werkt niet een vriendin van mij maar een werknemer. Dit bedoel ik niet vervelend, begrijp mij niet verkeerd. Maar doordat ik de neiging heb te veel rekening te houden met andermans gevoelens krijg ik er uiteindelijk last van. En wanneer de grenzen niet duidelijk zijn maken mensen ook sneller misbruik van mijn vertrouwen. Er wordt dan al gauw de kantjes er van gelopen. Vaak wordt dan mijn eigen huishouden door een ander overgenomen.

Dus zo zie je maar weer. Zodra je ziek bent komt er zoveel meer bij kijken dan wat je ooit zou verwachten.

Zo ben je volledig arbeidsongeschikt en krijg je toch nog een baan als werkgever kado!

Elana den Hollander-Hammink

Menu