Mamae Mama met wat extra's

Elana den Hollander (29) is door de zeer zeldzame auto-immuunziekte Schnitzler’s Syndroom aan bed gekluisterd. Maar ze is vooral echtgenote en moeder van Liam (3). In de column Mama met wat extra’s schrijft ze over haar ervaringen en ze heeft haar eigen website www.mamae.nl

De laatste maanden ging het best goed. Mijn ziekte hield zich vrij rustig waardoor ik weer een hoop kon ondernemen. Het kan natuurlijk altijd beter, maar ik was tevreden.

Drie weken geleden werd ik 's nachts wakker en viel flauw. Dit terwijl ik dus plat in bed lag, ik heb Arjen meteen wakker gemaakt. Ik bleef heel erg duizelig en daarop besloten we de huisartsenpost te bellen. We moesten maar langskomen, in mijn situatie is dit natuurlijk hartstikke moeilijk. Dus vroeg ik of men ook langs kon komen er werd mij verteld dat er op dat moment geen enkele arts beschikbaar was. De assistente zou wel even overleggen. Ze belde gelukkig snel terug en had even overlegd met de arts.Die concludeerde dat het waarschijnlijk aan mijn medicijngebruik zou liggen.

Dit vonden we een vreemde conclusie ik gebruik al jarenlang dezelfde medicijn en er was niets veranderd. Maar het zou in ieder geval niets ernstigs zijn. Toch enigszins gerustgesteld zijn we weer gaan slapen. De hele nacht ben ik nog aan het spoken geweest en was ik duizelig, viel af en toe weg en was erg beroerd.

De volgende ochtend besloten we de huisarts te bellen. Hij kwam langs en deed wat testjes en gelukkig bleek dat het inderdaad niet iets heel ernstigs was zoals een TIA of iets dergelijks. Het bleek BBPV (Benigne Paroxysmal Positional Vertigo) te zijn. Dat wil zeggen een goedaardige, aanvalsgewijze, positieafhankelijke draaiduizeligheid. Bepaalde oorsteentjes oftewel zouten waren losgeraakt in mijn oren. Dit kan komen door een infectie of een ongeluk. Bij mij dus een infectie Dit zorgde ervoor dat mijn hersenen geen juiste signalen kreeg en hierdoor raakte ik uit mijn evenwicht. Ik was wel opgelucht met deze diagnose, het was gelukkig niet ernstigs. Maar dat had het wel kunnen zijn. Toch raar dat er 's nachts geen arts is langsgekomen, dit heeft ons wel laten schrikken.

Toch ben ik er een kleine twee weken heel erg ziek van geweest. Ik kon mijn hoofd alleen maar recht houden. Zodra ik die bewoog, of met mijn ogen naar boven keek werd ik heel erg beroerd. Dit betekende dus weer dat ik niet van bed af kon en afhankelijk was van derden. Mijn hard gevochte zelfstandigheid was compleet weg. Hierdoor kon ik Liam niet verzorgen en moest er steeds iemand aanwezig zijn voor ons beide. Vreselijk vond ik dit. Ik wist wel dat dit tijdelijk was, maar toch vond ik het best moeilijk om alles weer uit handen te geven. Ik merkte ook dat het voor Liam best zwaar was, hij is nou eenmaal gewend om van mij veel aandacht te krijgen.

Gelukkig gaat het nu weer een stuk beter. Daar ben ik erg blij om. Het doet mij des te meer beseffen wat ik nu allemaal wel kan en hoe snel dat weer weg kan zijn. Dit is aan de ene kant heel beangstigend, maar maakt mij ook heel dankbaar. Laat mij nog meer genieten van de mooie en goede momenten.

Elana den Hollander- Hammink

Menu