Mamae Mama met wat extra's

Elana den Hollander (28) is door de zeer zeldzame auto-immuunziekte Schnitzler's syndroom aan bed gekluisterd. Maar ze is vooral echtgenote en moeder van Liam (2). In de column Mama met wat extra’s schrijft ze over haar ervaringen en ze heeft haar eigen website www.mamae.nl

Wanneer je lang dezelfde medicijnen gebruikt let je niet meer op de verpakking. Eigenlijk ook niet op hoe je het inneemt en of je wel de juiste hoeveelheid gebruikt. Op het moment dat er dan veel in je leven gebeurt die de aandacht vragen ga je op de ‘automatische piloot’. Dit kan en heeft bij mij al hele gevaarlijke situaties opgeleverd.

Ik neem vier keer per dag morfine in verschillende hoeveelheden. Alleen is het verschil wel 60mg! De maandag dat Oma overleed nam ik per abuis s’avonds een pilletje te veel in. Gelukkig merkte ik dat ik er drie in plaats van twee op mijn tong had liggen en gingen direct alarmbellen af. De gevolgen hadden heel groot kunnen zijn. Vooral omdat ik ging slapen en morfine zorgt er voor dat je ademhaling moeilijker gaat. S’nachts merk je daar natuurlijk veel minder van.

Zo was Arjen door het overlijden van Oma ook erg van slag. Dit zorgde daadwerkelijk voor een grote toestand. Zo spuit ik op woensdags een bepaalde hoeveelheid methotrexaat. Dit onderdrukt het immuunsysteem. Die week zou ik naar de arts gaan voor een nieuw recept. Door alle gebeurtenissen was ik te moe en lukte dat niet. Ik had ook lagere doseringen gebruikt en daar nog wat van liggen. Ik moest 20 mg spuiten en dacht ach twee keer 10mg kan toch ook? En anders wordt het weggegooid. Zonde!

Arjen had de injecties die morgen klaar gelegd. Bij de eerste injectie was er niets aan de hand. Tijdens het spuiten van de tweede voelde ik me raar worden. Dus zei ik tegen Arjen:’Zou ik een ader hebben geraakt?’ Arjen kijkt mij aan en zegt:’Elana oh… ik zie 1,5 staan’. Het kwartje viel nog niet meteen. Iets later wel. 1,5 betekent anderhalf keer de dosering, en de dosering was 10mg. ’Dus ik heb nu 30 gespoten? riep ik geschokt.

Meteen de arts gebeld. Gelukkig was de dag ervoor mijn bloed nog geprikt en waren mijn nieren goed in orde. Dus met een hoge dosis foliumzuur (die gaat de bijwerkingen tegen) en met een fikse waarschuwing is gelukkig alles goed gegaan.

Al liet de arts me wel weten dat ik niet de eerste zal zijn die na verkeerd methotrexaat het niet meer zou kunnen na vertellen.

Achteraf ga je natuurlijk na denken hoe dit nou heeft kunnen gebeuren. En wat bleek. De apotheek had een sticker geplakt over de dosering. Je bent uiteraard zelf eindverantwoordelijk maar wanneer er dan zoveel andere dingen gebeuren is zo’n klein foutje zo gemaakt. En het had mij fataal kunnen zijn.

Nu werk ik met pillen doosjes. En zorg ik dat wanneer ik spuit ik alle rust heb en alles goed controleer. Ik heb wel vaker gehoord van zulke fouten en dacht dan altijd ‘Hoe stom kun je zijn?’ Toch blijkt het maar weer dat het iedereen kan overkomen!

Elana den Hollander-Hammink

Menu