Arjen's verhaal

Hierbij wil ik graag mijn ervaringen delen, hoe het is om partner te zijn van iemand met een lichamelijke beperking en daarnaast ook ouder te zijn.

Samen hebben we heel bewust voor het ouderschap gekozen. Hoewel er onzekerheid zou blijven bestaan over eventuele gevolgen van een zwangerschap voor Elana, waren er geen directe medische redenen om het niet te doen. Op de pagina zwangerschap en bevallen word hier verder op ingegaan. Tijdens de zwangerschap zijn we samen gaan denken over aanpassingen en regelingen, zodat het voor mijn vrouw ook mogelijk was om de verzorging van ons kindje op haar te nemen . 

Na de bevalling in het ziekenhuis, mochten we gelukkig wel snel weer naar huis. De eerste periode was erg intensief, temeer daar mijn vrouw nog een aantal complicaties overgehouden had aan de bevalling en ik zorg voor haar en de baby had. De kraamverzorgster is er ook maar een aantal dagen en daarna moet je het toch zelf zien te redden. Ik heb dan ook twee weken vakantie opgenomen om fulltime thuis de verzorging te kunnen doen.  Het was voor mijn vrouw te zwaar om de nachtvoedingen te doen, dus ook de nachten nam ik voor mijn rekening.

Achteraf was mijn verlof eigenlijk veel te kort en zou ik er langer de tijd voor willen hebben gehad. Ik ben dan ook een voorstander om ook kraamverlof voor de partner in te voeren.

Alle aanpassingen in huis bleken erg handig te zijn en maakte het voor mijn vrouw mogelijk om ook (met enige hulp) de baby te badderen en te verschonen.  Maar de eerste tijd kwam de meeste verzorging op mij neer. Tot nu toe doe ik, als er wat is, de nacht. En in het begin dus alle nacht voedingen en het werken er naast. Wel hebben we in het begin veel hulp gehad van onze families zodat ik wel gewoon overdag kon werken.

Na een maand of vier is mijn vrouw de ochtenden gaan doen, en is dit naar mate van tijd, steeds meer gaan uitbreiden. Maar nog steeds komt het meeste op mijn schouders neer als ik thuis ben na mijn werk. Vooral wanneer mijn vrouw zieker is en ik genoodzaakt ben om thuis te zijn of andere voorzieningen te treffen valt het soms best zwaar.

We hebben wel hulp in de huishouding maar de boodschappen, het koken etc. doe ik. Ook het halen en brengen van ons zoontje. Het is een heel geregel maar we redden het best zo. Het is vooral het zwaarst als mijn vrouw zo ziek is dat ze helemaal uitvalt en ik alles moet overnemen. Gelukkig komt dit niet al te vaak voor.

Nu ik terug kijk op het hele “kindje krijgen” avontuur kan ik concluderen dat het best zwaar en intensief is maar dat ik het zo weer zou doen. Ik geniet elke dag van mijn zoontje en hij heeft zowel mij als mijn vrouw haar leven verijkt.

Wel is het jammer dat er helemaal geen regelingen zijn voor ouders in onze situatie, je zou toch verwachten dat er meer geregeld zou kunnen worden. Zelfs voor de opvang, aangezien mijn vrouw in de middag rust, moeten wij de volle pond betalen. Het is ook jammer dat wij zoveel hebben moeten zoeken naar voorzieningen en aanpassingen. Daarom vond ook ik het erg leuk om deze site met mijn vrouw op te zetten. Want er zullen toch meer ouders zijn met een beperking of chronische ziekte en dus ook meer partners daarvan. Mocht je vragen hebben of wil je gewoon is contact met iemand die ongeveer het zelfde meemaakt mail dan maar. Het lijkt me leuk is contact te hebben met anderen die weten waar ik over praat.